1) یه قطعه زیبا با ریتم والس هست از eugen doga. بسی مسرت بخش و خاطره انگیز بود( خاطره ای که البته وجود نداره). 2) گاهی کسالت وبیهودگی روح آدمو می خوره و گاهی داشتن دو دست و چندین هندوانه! فکر کنم از سال 92 به این حالت دوم مبتلا شدم. 3) نمی دونم باید

چو کاروان رود ، فغانم از زمين بر آسمان رود ، دور از يارم ، خون مي بارم فتادم از پا ، به ناتواني ، اسير عشقم ، چنان که داني رهايي از غم ، نميتوانم ، تو چاره اي کن ، که مي تواني

1) ما فرزندان شکست ایم. زاده های حسرت.2) ما مثل دانه های زیتون ایم. هنگامی جوهر خود را بروز می دهیم که در هم شکسته شده باشیم. 3) پاییز برگ ریز غم انگیز رسید. مقدمت مثل همیشه گلباران شاه تنهایی. 4) عزیزی می گفت دلم گرفته بود. همه خواب بود. نشستم نیم ساعت یه دل سیر گریه کردم بعدش اگار سبک و سبکبال شدم نشستم کلی خندیدم! سالهای سال گذشت و حسرت تجربه این حالت رهام نکرد! 5) علی رغم همه ضعف ها و ویژگی

هر کجا هستم ،باشم

آسمان مال من است

پنجره ،فکر ، هوا ، عشق ،زمین مال من است

چه اهمیت دارد

گاه اگر می رویند

قارچ های غربت!